Music for viola and electronics - CD

by Michel Banabila & Oene van Geel

  • Streaming + Download

    Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.

      €4 EUR  or more


  • Full Digital Discography

    Get all 56 Michel Banabila releases available on Bandcamp and save 50%.

    Includes unlimited streaming via the free Bandcamp app, plus high-quality downloads of Stop Motion, SS De Liefde, Sound Years - 12" vinyl LP, Home - CD, Macrocosms - CD, Earth Visitor, Whales Calling, Early Works / Things Popping Up From The Past - CD + vinyl LP, and 48 more. , and , .

      €102.50 EUR or more (50% OFF)


  • Limited edition CD in digipak
    Compact Disc (CD) + Digital Album

    Sealed, artwork by Gerco de Ruijter.

    Includes unlimited streaming of Music for viola and electronics - CD via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.

    Sold Out




Michel Banabila and Oene van Geel first met during their collaboration for the Cloud Ensemble EP (vinyl, 2013). Excited by the idea of further combining their sound-worlds, they embarked on a new venture to continue their electro-acoustic narrative. Much of the creative process of this album emerged during the recording process itself. On the track ‘Echoes from Hadhramaut’, their mutual friend Bruno Ferro Xavier da Silva joins them, with a multilayered bass texture. Sometimes compositions of Michel are the core of the music and in other occasions Michel created a lot out of improvised viola sounds and melodies of Oene. When Oene added viola melodies and textures, sometimes he was thinking with the mindset of a composer and sometimes he was floating on intuition, looking for what the story had to tell. Michel’s very first steps on his brand new Doepfer A-100 modular system blended well with Oene’s viola and Stroh violin improvisations, and after several sessions together, they transformed their sound sculptures into these 5 new tracks, now presented on CD as : “Music for Viola and Electronics”.

(with much thanks to Joeri Mol & Marc Weidenbaum)

Track 1, 'Sinus en Snaar', is also available on a compilation 2CD album:

Reviews / quotes:

A lovely duet for complementary toolsets, one analog, the other digital. It’s to the album’s credit that it isn’t always clear where one of those ends and the other begins. One track, “Dondergod,” gets a bit intense, in a European free improvisation sort of way, but the rest is elegant as could be.. (Marc Weidenbaum)

The title may be bland, but the music is not. Music for viola and electronics is music for barren trees and weakening temperatures, shuttered doors and deserted streets. Its elegant beauty arrives just in time to score the starkest segment of fall, when leaves have passed their peak and daylight savings time has begun. This is a lost time, identified by its proximity to holidays, but also a rich time, yielding the last birds, the first frost. Michel Banabila‘s electronics provide the stark backdrop; Oene van Geel‘s viola provides glimpses of life in transition. The center track also includes bass: a throbbing pulse at the center of the set. But one would be forgiven for thinking that bass is present on other tracks as well, especially the booming “Dondergod”, an abrasive selection that sheers slices of sound like branches from a fallen tree. It’s no surprise that the title is Dutch for “thunder.” Banabila and van Geel met while recording last year’s Cloud Ensemble; the collective also included Machinefabriek and Grzegorz Bojanek. After trading ideas, they decided to work together again. In its softer moments (especially the gorgeous “Sinus en Snaar”), one can detect echoes of Richard Skelton; in its louder moments, Ben Frost comes to mind. Yet this specific combination – viola and electronics – is relatively rare. The humility of each performer is apparent, as composition, improvisation, and shaping duties shift from song to song, man to man: a fluid trade that yields far greater dividends. As the set progresses, one can hear the season unraveling. The viola protests: may I not continue to play outside? Yet thunderclouds are forming, and there’s no guarantee they contain rain. “Echoes from Hadhramaut” is a stratocumulus cloud preparing to erupt, which it finally does with a bang at 6:39. But then, as if relenting, the duo offers church bells and tentative melodies, leading to “Nothing But Blue Skies”, the album’s sweetest piece. One remembers a hidden truth: that the sky is as blue in winter as it is in summer. Only below can we tell the difference. Perhaps this is why the final piece is titled “Kingdom of Earth”. Finally the (actual) rain begins to fall, a cold precipitation on the verge of change, but Werner is singing in the rain. (Richard Allen)

When Music For Viola And Electronics is at its most patient and aloft, it’s like sculpture in watercolour. “Nothing But Blue Sky” is a beautiful amber cloud whose slow spinning put emphasis on each of its faces in turn, retaining the central shape even as the sides bulge and disappear from my perspective. Slopes of viola run through each surface like palm lines, as an elegant, swooping signature upon an endless white sheet. “Sinus En Snaar” depicts wires drooping out of alignment, as pleasant chords sag into dissonance and the centre of gravity rolls through the structure like an invisible bowling ball. Tilt and rotation are often the album’s primary modes of progression, and the composition hangs as a three-dimensional object fixed in the air above the heads of Banabila and Van Geel – a central tangible idea, mutually understood yet articulated differently.
Elsewhere, the duo are stranded within their own music. “Kingdom Of Earth” is a ritual in the rain, with water shivering upon pulsating drum skins and droplets squashed between handclaps, the bow fidgeting and groaning uneasily as if implanting grim prophecy into the distant cracks of thunder. “Dondergod” is like a pitch-black maze created in Nikola Tesla’s basement, full of slamming industrial doors and sudden fountains of free-flowing electricity, implanting artificial zig-zag into a collage otherwise comprised of vapour and sunlight. Perhaps the record’s traversal from airborne figures to craggy landscapes is a sort of exchange trip negotiated between the two instruments, the former inducting the electronics into the elegance and silken ripple of Van Geel’s strings, and the latter abandoning the viola among Banabila’s voltage and violent weather. (Jack Chuter)

Michel Banabila kennen we als de geluidsartiest die al vanaf 1983 vanuit Rotterdam zijn diverse sonische boodschappen de wereld instuurt, en Oene van Geel als de altviolist van Zapp4, The Nordanians en 0000. Dat is erg kort door de bocht want de twee doen nog wel meer dan dat, maar laten we ons even beperken tot de kern. Ze leerden elkaar in ieder geval kennen door de 'Cloud Ensemble' ep uit 2013, en 'Music For Viola And Electronics' is daar een direct uitvloeisel van. De vijf tracks zijn nu eens gebaseerd op composities van Michel Banabila, en dan weer op de geïmproviseerde altvioolgeluiden en melodieën van Oene van Geel. Banabila gebruikte voor het eerst de Doepfer A-100, een analoge modulaire synthesizer gebouwd met de stapelbare versies uit de jaren 1970 in het achterhoofd. Het resultaat van de bewerking van de geluiden mag er zijn: van begin tot eind houdt het duo de spanning vast met een mix van ambient, noise en klassiek, waarin echo’s doorklinken van folk, filmscores, free jazz en Frippertronics. (avs)

This is a great release, which sounds like more than an excellent mix between modern classical music (more Arvo Part than anything plink plonk, except perhaps 'Dondergod'), improvised music, electronic soundscapes and perhaps much more in between the cracks of all of this. But the beautiful minimalist approach of 'Nothing But Blue Sky' is just beyond any categorization. This is a most refined release, one that fits the sombre, grey day, with the changing of the season. (FdW)

Sterk op altviool leunende muziek, die dan op innovatieve wijze omlijst wordt door de elektronica, en op andere momenten bijzondere elektronische vondsten die op spannend altvioolspel kunnen rekenen. De neoklassieke en elektronische muziek wentelen om elkaar heen, touwtrekken aan elkaar en zijn ook dikwijls in harmonie met elkaar. En in de ruimte tussen die twee werelden krijg je prachtige spanningsbogen maar ook intrigerende stukken buitenaardse wereldmuziek. Organische en abstracte muziek, die een gelaagde maar coherente hybride vormen. De ambivalentie in de muziek maakt dat het telkens spannend blijft. De rest lijkt op desolate wijze over lagen permafrost voort te bewegen, terwijl er allerlei schitterende beelden aan je voorbij gaan. Noords isolationisme, terwijl je warm onthaald wordt, zoiets. Het is derhalve een prachtig samenwerkingsverband geworden van twee artiesten die elkaar tot grotere hoogten weten te drijven. Je ontdekt alle details het beste met de koptelefoon op. Biologerende beauty ! (JanWillem Broek)

C'est une rencontre. Entre Michel Banabila, compositeur de la scène électronique expérimentale néerlandaise, et Oene Van Geel, altiste et compositeur improvisateur qui passe allègrement du jazz à la musique indienne, participe à de multiples formations. Ils se sont rencontrés pour le Cloud Ensemble, ont décidé d'aller plus loin, d'où ce disque. Absolument magnifique, envoûtant. Le système Doepfer A-100 modulaire de Michel Banabila fait merveille : textures miroitantes, on ne sait plus très bien ce qu'on entend, tout peut advenir dans ces changements à vue, ces virées diaphanes, ces timbres évanescents qui se résorbent dans un souffle. Un superbe mariage électro-acoustique !! (Dionys Della Luce)

A different take on strings and electronics comes from frequently-featured Dutch artist Michel Banabila's new album with his countryman Oene van Geel on viola. Some rhythmic bass throbbing is the closest we get to a beat, but mostly it's ambient glitchscapes with occasional explosions, and at points surprisingly folky multi-tracked viola. Well worth lending your ear. (Peter Hollo)

KWADRATUUR (26 okt. 2014):
Elektronicamuzikant Michel Banabila en altviolist Oene van Geel ontmoetten elkaar in het Cloud Ensemble, waar het idee ontstond om samen iets op poten te zetten. Het resultaat van die duowerking is te horen op ‘Music for Viola and Electronics’ in vijf soms heel uiteenlopende stukken die allemaal wel een uiterst verzorgde en fijn bijgeschaafde sound gemeenschappelijk hebben. Opvallend daarbij is hoe goed de altviool van van Geel en de modulaire Doepfer A-100 synthesizer van Banabila (overigens de eerste keer dat hij het instrument gebruikte) versmelten. Nergens is de muziek te herleiden tot een strijker die wat op de elektronica drijft. Van Geels klank zit diep in het geluid, wat het album een heel homogeen gevoel geeft. Met dat gevoel gaan de twee wel verschillende wegen uit. Zo zweven ze in ‘Sinus en Snaar’ in wolken van kil perfecte sinustonen en lang uitgerekte altvioolklanken. Door die in verschillende combinaties boven elkaar te plaatsen en door plotse glissandi ontstaat een klankmassa die continu van vorm verandert waardoor de muziek gestaag ontwikkelt. Zomaar in een sfeer blijven hangen, is duidelijk niet waar de twee op uit zijn. Toch bewaren ze tegelijkertijd een logische lijn, waardoor de grovere korrel en de melodische en ritmische tekening die geleidelijk aan in het stuk opduiken eerder als een logische consequentie dan als een breuk klinken. Zelfs het stottergeluid, dat even een hardstyle stamper lijkt aan te kondigen, ligt uiteindelijk in de lijn van het voorgaande. Wat ruwer klinkt ‘Dondergod’ dat blaakt van de verstoorde noise, glitch-geluiden en dub-achtige flitsen in de diepte. Van Geel mengt zich krijsend en jankend in het geluid, dat later op het stuk knap uitgewerkt wordt wanneer de twee het reeds gehoorde muziek materiaal gaan verwerken. ‘Echoes From Hadhramaut’ zet dan weer in als een van weemoed doortrokken vergezicht over een uitgestrekte vlakte. Voorzichtig beginnen de onderlagen van de muziek te borrelen als onderaardse geisers. Uiteindelijk stromen die voorzichtig over, waarna met een dreigende freeze weer een nieuw hoofdstuk geschreven wordt in het verhaal van de track. De wolken van het eerste stuk keren even terug in ‘Nothing But Blue Sky’. Nu zijn ze echter niet opgebouwd uit lang doorzoemende klanken, maar uit boven elkaar geplaatste, melodische gestes van van Geel, met een cello-achtige partij als ankerpunt. Opnieuw mag het voor de twee wat meer zijn en uiteindelijk strooien ze salpeterzuur op het glazuur van het geluid, waardoor dat in snippers uiteenvalt. In het afsluitende ‘Kingdom of Earth’ lijken Banabila en van Geel tenslotte een eeuwenoude sage te vertellen, met klokachtige effecten, occarinaklanken, korte stemsamples, regengeluid, flarden altvioolmelodieën en tremolo’s. Het resultaat is een mysterieuze, transculturele collage die nooit het spektakel opzoekt, maar het moet hebben van het zorgvuldige montagewerk. Zo wordt ‘Music for Viola and Electronics’ een alles behalve evidente cd. Niet dat de muziek gezocht klinkt, wel integendeel. Feit is dat de heren het zich niet te gemakkelijk gemaakt hebben, wat natuurlijk voor hen en voor deze knappe en zinnenprikkelende release pleit. (Koen van Meel)

In 2013 werkten Michel Banabila en Oene van Geel samen in het Cloud Ensemble, waarmee zij een EP opnamen. Die samenwerking smaakte naar meer en nu ligt er ‘Music for Viola and Electronics’ met daarop vijf tracks die wellicht nog het beste zijn te betitelen als klankgedichten. Zoals het bij moderne poëzie vaak gaat om de klanken die de zinnen en woorden in zich bergen zo geldt dat hier eveneens. Het gaat dus om uitbeelden, bijna zoals in een film. Een film die je voor je ogen voorbij ziet lopen als je de muziek hoort. Wat verwacht je bij ‘Dondergod’? Juist: onrustbarende, verstorende elektronica die Banabila voortbrengt op zijn splinternieuwe Doepfer A-100, een analoog modulair systeem, soms met een noise-achtig karakter. Aangevuld met de krassende altviool van Van Geel. Je nekharen gaan er recht van overeind staan. De sfeer op ‘Echoes from Hadhramaut’ is natuurlijk van een heel andere orde. De Hadhramaut vallei ligt in Jemen met de legendarische stad Shibam, vermaard om zijn lemen flatgebouwen. Sprookjesachtig, zo klinkt dit nummer, met een lichte spanning. Mede door de gastrol van bassist Bruno Ferro Xavier da Silva die het duistere, wat dit nummer nodig heeft, toevoegt. Onbestemde en ongerichte klanken zijn ons deel, tegen elkaar aanschurend. Of luister naar de klanken in ‘Kingdom of Earth’ waar Van Geel naast zijn altviool ook de Strohviool , of trompetviool bespeelt, een viool met een hoorn in plaats van met een houten klankkast. Op een bescheiden, Arabisch aandoende beat, soleert Van Geel hier doeltreffend, ijl en sferisch. Al met al heeft dit treffen tussen twee grootmeesters dus een mooi product opgeleverd. Oene van Geel, de winnaar van The Boy Edgar Award in 2013 en verder bekend van zijn rol in strijkkwartet ZAPP4 en The Nordanians brengt zijn achtergrond in jazz en hedendaags klassiek mee en zijn liefde voor de betere rock en Michel Banabila is sinds 2000 bekend als componist en geluidskunstenaar toen hij doorbrak met het album VoizNoiz en timmert sindsdien gestaag aan de weg, met als hoogtepunten tot nu toe de uitreiking van de Edison Jazz Award in 2003 voor VoizNoiz 3 dat hij samen met Eric Vloeimans maakte en de nominatie voor een Gouden Kalf een jaar later. Het album is te beluisteren en te bestellen via Bandcamp. (Ben Taffijn)

Another release from the prolific Banabila, here collaborating with fellow Dutchman and violinist Van Geel on five pieces of subdued, hazy and textural ‘spherics. The electronics are understated while the violin itself takes centre stage in a bid to lull us, little jazzy or folk-ish signatures aside, like a fresh ‘n’ warm duvet on a cold winter’s night. The aural equivalent of a glass of decent mulled wine. (RJ)

Large spreads of what the title indicates : at first majestic, and already embodying drama (dynamically), resonating with cavernous snippets, inserts, crackling while the former large spreads play on. The trip is a quiet one, or so it seems, sliding along the harmonizing instruments (Stroh violin, viola, A-100 analog synth). A much more adventurous part opens, then : increasingly dynamic, with more conflict or at least drama, confrontation between the elements at play here > more fractured; then another story going on (or is it the same, turning different ?) : battle soundings, electronics exploding, ACTION ! Different-paced events, exciting sequences, gunshots booming to shake you from this fast and colorful lullaby. Strings extend and sustain (excessively) this moment, the instant, while rubbings of ambiguous origins occur. There’s a throbbing interaction between the various instrument (electronics being not the least);
Save maybe for the first piece, and of this I’m not even sure, the music here is that of a moving landscape, a line being followed, a narrative unfolding before our very ears, through which the sounds, their location and their dynamics encapsulate their drama. Which is probably the idea.

Michel Banabila has been active for over thirty years, though his name has become more widespread in the last five or so. His approach is deep in the realm of electronic ambient music, and has been featured in television, film and theatre. Thus, it is not surprising that Music for Viola and Electronics, a collaboration with violist Oene van Geel, is reminiscent of a soundtrack. But background music it is not. Banabila lays down atmospherics over which van Geel slowly improvises. But this release gets particularly interesting when the duo electronically process viola recordings, to create soundscapes that would not be possible in a traditional setting. Banabila adds percussive sounds to van Geel’s rapid sawing to good effect, especially in Dondergod, one of the album’s more esoteric tracks. On the third track, Echoes from Hadhramaut, they are joined by Bruno Ferro Xavier da Silva on bass, adding a rumbling voice to the mix. Nothing but Blue Sky is a quieter, introspective piece, with van Geel double-tracked to evoke Indian textures. Informed by free jazz, post-modern classical music, and Brian Eno, but beholden to none, these two Dutchmen have produced a minor gem of an album. Very European in feel, Music for Viola and Electronics explores dark, wintry landscapes, and stark isolation. (Mike)

After they met when working together on Cloud Ensemble, Michel Banabila and Oene van Geel extended their collaboration which resulted in 2014’s “Music for Viola and Electronics“.
The combination of Michel’s modular Doepfer electronics with the warm natural sounds of Oene’s viola opens up completely new perspectives. In some way, it is easier to say what this music is nót, than to describe what it ís. It cértainly is a roller coaster of emotions and dynamics, which probably is demonstrated best at the beginning of Volume I: after opening with the carefully restrained, almosts zen-like “Sinus en Snaar”, complete turmoil kicks in with the aptly named “Dondergod” (“Thunder God”). It’s probably best to put on safety belts before you play this on high volume ! Unlike many other albums that choose to focus on one particular atmosphere, this album is more like a kaleidoscope of fragmented emotions. This may be a bit confusing at first listen, but it proves to be very rewarding if you carry through and keep listening! (Peter van Cooten)

Michel Banabila is a composer, sound artist and producer who has produced musical scores for numerous films, documentaries, theatre plays and choreographies. Oene van Geel is a composer and violist who has been collaborating with a number of ensembles/soloists. Both artists share an interest in mixing disciplines and music styles. Their collaboration – “Music for viola and electronic” shows a variety of styles and techniques. “Music for viola and electronic” is elegant and adventurous at the same time. One analog, one digital, this lovely duet forms a narrative and electroacoustic/free improvisation approach throughout the album. The viola provides a wide range of sounds thanks to both traditional and extended techniques. There are many beautiful melodic phrases along with atonal textures. All of them merge with processed viola recordings to create an atmospheric effect. The Doepfer A-100 analog modular system explores abstract, dark territories and at the same time provides a carefully – crafted background for the viola. (Nhung Nguyen)

Five lush, texturally complex and excursive works.
----> Carl Kruger's Top 20 for 2014.

Cover photo by Gerco de Ruijter
Inside photo by Marielle Uiterwijk Winkel
Track 1-4 mixed by Joeri Saal and mastered by Zlaya Hadzich
at Studio 150 Amsterdam. Track 5 mixed by Michel Banabila
and mastered by Zlaya Hadzich at Studio 150 Amsterdam.

Video trailer:


released September 4, 2014

Michel Banabila : Eurorack A-100 modular system, Logic Pro (1,2,3,,4 & 5) , ocarina & voice (5)
Oene van Geel : Viola (1,2,3,4 & 5) , Stroh violin (5)

Bruno Ferro Xavier da Silva : Bass (3)
Werner : Voice (5)

All tracks composed by Michel Banabila & Oene van Geel.

A special thanks to Dennis Verschoor and Pieter Moermans
for advise on the Eurorack A-100

We would like to acknowledge financial support from the
Fonds Podiumkunsten for the realization of this album .

2014 ℗ Tapu Records / 003TR



all rights reserved


Michel Banabila Rotterdam, The Netherlands

Michel Banabila has produced musical scores for numerous films, documentaries, video art, theatre plays & choreographies.
Especially keen on mixing disciplines and music styles, Banabila uses elements and influences from jazz, electronic music, classical and world music.
... more

contact / help

Contact Michel Banabila

Streaming and
Download help

Redeem code